Səhər Yarısında Oyanan &

[lilia47]

Həyatımın ən maraqlı axşamlarından biri tamamilə təsadüfən başladı. Noyabr ayının sonu idi, Bakıda külək adamın üzünü kəsirdi, mən isə evdə tək oturmuşdum. İşdən yorğun gəlmişdim, televizorda heç nə maraqlı yox idi, telefonu əlimə götürdüm və elə-belə, nə edəcəyimi bilmədən ekranda barmağımı sürüşdürməyə başladım. Dostum Rəşad bir neçə həftə əvvəl mənə bir söhbət əsnasında demişdi ki, indi mostbet aze platformasında oynamaq çox rahatdır, hər şey Azərbaycan dilindədir, ödənişlər də sürətlidir. O vaxt mən gülüb keçmişdim, çünki belə şeylərə peşəkar yanaşmırdım. Amma həmin axşam nəsə məni dartdı. Bəlkə də sadəcə maraq idi, bəlkə də yorğun beynimin bir oyuncaq axtarışı.

Yüklədim, qeydiyyatdan keçdim. Çox çəkmədi, hər şey sadə idi. İlk baxışda ekranın rəngləri, animasiyalar, səslər məni bir az da çaşdırdı, amma eyni zamanda cəlb etdi. Mən heç vaxt böyük məbləğlərlə oynamamışdım, ona görə kiçik bir depozit qoydum. Otuz manat. Elə bil ki, bir fincan qəhvəyə verdiyim pul qədər. Özümə dedim ki, bu sadəcə axşamı keçirmək üçün bir əyləncədir, uduzsam da heç nə olmaz.

O gecə ""Sweet Bonanza"" adlı oyunu açdım. Şirniyyatlar, meyvələr, rəngli konfetlər... Uşaqlıqda şirniyyat mağazasının qarşısında dayanıb içinə baxdığım anlar yadıma düşdü. Oyunun səsi, musiqi ritmi məni elə apardı ki, saatın necə keçdiyini hiss etmədim. İlk on dəqiqədə heç nə udmadım, əksinə balansım azaldı. Amma qəribə idi, məni əsəbilik tutmadı. Sadəcə maraqlı idi — növbəti fırlanma nə gətirəcək? Bu hiss lotereya oynayan adamın hissinə bənzəyir, amma burada hər şey daha canlı, daha sürətli baş verir.

Təxminən iyirmi dəqiqə sonra ekranda bir şey dəyişdi. Bir neçə simvol düzüldü, ekran parladı və mən balansımın artdığını gördüm. Böyük məbləğ deyildi — yüz iyirmi manat civarında. Amma o an hiss etdiyim şey pulun miqdarı ilə bağlı deyildi. Bu, ""bəli, mən düzgün addım atmışam"" deyə beynimin içindən gələn kiçik bir qələbə səsi idi. Gülümsədim. Özümə dedim ki, bəlkə bu gecə şanslıyam.

Ertəsi gün işdə hamıya danışmadım. Nə üçün danışacaqdım? Bu mənim şəxsi əyləncəm idi. Amma axşam yenə açdım. Bu dəfə ""Gates of Olympus"" oyununu sınadım. Tanrılar, şimşəklər, qızıl... Bir az əzəmətli, bir az da gərgin. Oyunun tempi yüksək idi, hər fırlanma bir gözləmə, bir ümid. Elə bil ki, ekranın arxasında kiminsə sənə göz qırpdığını hiss edirsən. Mən tələsmirdim. Kiçik məbləğlərlə oynayırdım, hər dəfə bir az artırıb bir az azaldırdım. Bu, mənim üçün strategiya deyildi, sadəcə hisslərimi idarə etmək üsulu idi. İstədiyim an dayana bilirdim. Və bu, ən vacib şey idi.

Bir həftə sonra Rəşad mənə zəng etdi. Soruşdu ki, necə gedir, nə oynayıram. Ona dedim ki, mostbet aze platformasında vaxt keçirirəm, hələlik pis deyil. O güldü və dedi ki, ""sən də axır ki, bu dünyaya ayaq basdın"". Elə həmin axşam birgə oynadıq. O, öz telefonundan, mən öz telefonumdan. Eyni oyunu açdıq, amma fərqli nəticələr aldıq. O, bir neçə dəfə uddu, sonra uduzdu. Mən isə sakit getdim. Bu, mənə bir şey öyrətdi: burada əsas olan nə qədər udmaq deyil, necə oynamağı bacarmaqdır.

Dekabr ayında bir axşam daha maraqlı bir şey oldu. İşdən evə gəlmişdim, çöl qarlı idi, pəncərədən Bakının işıqları görünürdü. Oturub yenə oyun açdım. Bu dəfə ""Book of Ra"" oyununu seçdim. Köhnə misirli mövzusu, qədim kitablar, fironlar... Mənə elə gəldi ki, bu oyun daha ""ağır"", daha düşüncəli bir oyundur. Yavaş-yavaş fırlanırdım. Balansım artıb azalırdı, amma ümumi vəziyyət sabit idi. Birdən ekranda üç kitab simvolu düzüldü. Bu, bonus raundu demək idi. Ürəyim sürətlə döyünməyə başladı. On fırlanma, iyirmi fırlanma... hər biri bir gözləmə, bir nəfəs. Sonda balansım xeyli artdı — min manatdan çox. Bu, mənim üçün böyük bir məbləğ idi, amma əsas məsələ pul deyildi. Əsas məsələ o an hiss etdiyim həyəcan, gözləmə, sonra gələn rahatlıq idi. Elə bil ki, bir neçə dəqiqə ərzində kiçik bir film yaşadım.

O gecə pulu dərhal çıxarmadım. Bir az da oynadım, sonra dayandım. Çünki başa düşdüm ki, bu hiss asılılıq yarada bilər. Amma mən özümü idarə edə bilirdim. Səhər durub işə getdim, axşam isə artıq oyun açmadım. Bir neçə gün ara verdim. Bu, mənim üçün bir növ test idi — özümə sübut etmək istəyirdim ki, mən oyunu idarə edirəm, oyun məni yox.

Yanvar ayında yenidən qayıtdım. Bu dəfə daha ayıq, daha sakit. Yeni oyunlar sınadım, bonusları araşdırdım. Kəşf etdim ki, mostbet aze platformasında müxtəlif bonuslar var — depozit bonusu, kəşbek, pulsuz fırlanmalar. Bu, oyunu daha maraqlı edir, çünki hər dəfə yeni bir şey gözləyirsən. Amma eyni zamanda başa düşürsən ki, bu sadəcə bir əyləncədir, həyatın mərkəzi deyil.

Fevralda bir dostumun ad günü idi. Hamı yığışmışdı, söhbət gedirdi. Kimsə lotereyadan danışdı, kimsə kazino xatirələrindən. Mən də danışdım. Dedim ki, mən online oynayıram, çox da ciddi yanaşmıram, sadəcə axşamları bir az əylənirəm. Hamı maraqlandı, suallar verdilər. Mən də izah etdim ki, əsas olan nə qədər pul qoymaq deyil, nə qədər vaxt ayırmaqdır. Əgər özünə limit qoymasan, bu, sadəcə oyun olmaqdan çıxır.

Mart ayında bir axşam yenə ""Sweet Bonanza"" açdım. Bu dəfə heç nə udmadım. Balansım sıfıra düşdü. Amma mən əsəbiləşmədim. Çünki başa düşdüm ki, bu, sadəcə bir oyundur. Udmaq da var, uduzmaq da. Əsas olan odur ki, sən bu prosesdən zövq alırsan, stressə düşmürsən.

İndi mən bu oyunlara daha fərqli baxıram. Bu, mənim üçün bir hobbi kimidir — kitab oxumaq, film izləmək kimi. Bəzən bir saat oynayıram, bəzən heç açmıram. Heç vaxt böyük məbləğlər qoymuram, heç vaxt borc almıram. Çünki bilirəm ki, bu, həyatımı dəyişəcək bir şey deyil. Sadəcə bir əyləncə, bir kiçik adrenalın dozası.

Bəzən düşünürəm ki, həyatda hər şey şansla bağlıdır. İşə düzəlmək, tanış olmaq, sevmək... hamısında bir təsadüf var. Online oyunlar da bu təsadüfü bir ekranda göstərir. Sən fırlanma düyməsini basırsan və nə olacağını bilmirsən. Bu, həyatın kiçik bir modelidir. Amma fərq ondadır ki, həyatda sən sadəcə gözləyə bilməzsən, hərəkət etməlisən. Oyunda isə sən sadəcə gözləyirsən.

Mənim üçün ən vacib dərs bu oldu: heç bir oyun, heç bir uduş insanın daxili rahatlığını əvəz edə bilməz. Əgər sən özünlə barışıqsansa, uduş da, uduzmaq da səni dəyişmir. Əgər barışıq deyilsənsə, ən böyük uduş belə bir müddət sonra boşluq yaradır. Ona görə də mən oyunu sadəcə bir əyləncə kimi saxlayıram — nə çox, nə az. İşıqları yandırıb, telefonu kənara qoyub, pəncərədən Bakının gecə işıqlarına baxanda anlayıram ki, həyatın ən gözəl anları ekranda deyil, elə burada, bu sakitlikdədir.